Co się wydarzyło
Rankiem 30 czerwca 1908 roku, około godziny 7:15 czasu lokalnego, mieszkańcy środkowej Syberii zobaczyli przecinającą niebo kulę ognia jaśniejszą od Słońca. Chwilę później nad tajgą w pobliżu rzeki Podkamienna Tunguzka nastąpił wybuch, który powalił drzewa na obszarze około 2150 km². W faktorii Wanawara, około 60 km od epicentrum, fala uderzeniowa wybijała szyby i zrzuciła mieszkańca z ganku, a jej ślad zarejestrowały barografy w Europie. Przez kilka kolejnych nocy niebo nad Europą i zachodnią Azją było tak jasne, że w Londynie dało się czytać gazetę o północy. Pierwszą wyprawę naukową na miejsce zorganizował Leonid Kulik dopiero w 1927 roku. Zamiast krateru znalazł promieniście powalone drzewa i stojące w centrum martwe pnie.
Świadkowie
Ewenkowie i osadnicy z okolic, m.in. mieszkańcy faktorii Wanawara; falę zarejestrowały sejsmografy i barografy w Rosji i Europie.
Wyjaśnienia i hipotezy
Według dominującej hipotezy na wysokości 5–10 km eksplodował meteoroid o średnicy kilkudziesięciu metrów – skalna planetoida albo fragment komety – uwalniając energię najczęściej szacowaną na 10–15 megaton TNT. Brak krateru tłumaczy się tym, że obiekt rozpadł się w powietrzu. W glebie znaleziono mikroskopijne kulki krzemianowe i magnetytowe, ale nie większe odłamki. Hipotezy o katastrofie statku kosmicznego czy antymaterii nie mają oparcia w dowodach.
Wyjaśnione Zjawisko ma szeroko przyjęte, przyziemne wyjaśnienie.
Więcej: Wikipedia (pl) Wikipedia (en)